Η διαχείριση ενός παιδιού που παρουσιάζει πρώιμα σημάδια αντικοινωνικής συμπεριφοράς είναι μια από τις πιο σύνθετες και συναισθηματικά εξαντλητικές προκλήσεις για μια οικογένεια. Είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε εξαρχής ότι η Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας διαγιγνώσκεται επίσημα μόνο μετά την ενηλικίωση . Στα παιδιά, οι συμπεριφορές αυτές αναφέρονται συνήθως ως Διαταραχή Διαγωγής.
Ας δούμε όμως πώς επηρεάζεται η συνοχή της οικογένειας και ποιες ρήξεις δημιουργούνται:
-Οι γονείς συχνά βιώνουν μια σταδιακή αποδόμηση του ρόλου τους. Κυριαρχεί το αίσθημα ματαιότητας. Η έλλειψη ανταπόκρισης του παιδιού στην τιμωρία ή την επιβράβευση κάνει τους γονείς να νιώθουν ανίσχυροι. Συχνά γίνονται ενοχικοί και αναρωτιούνται "τι κάναμε λάθος;", παρόλο που η διαταραχή έχει ισχυρά νευροβιολογικά και γενετικά υπόβαθρα. Με τον καιρό, η έλλειψη ενσυναίσθησης από την πλευρά του παιδιού μπορεί να οδηγήσει τους γονείς σε μια "αμυντική αποστασιοποίηση" για να προστατεύσουν την ψυχική τους υγεία , αν και για να φτάσουν σε αυτό το σημείο περνάει μεγάλο χρονικό διάστημα.
- Ο ένας γονέας συχνά μπορεί να κατηγορεί τον άλλον για υπερβολική αυστηρότητα ή υπερβολική ενδοτικότητα. Η έλλειψη κοινής γραμμής είναι συχνό φαινόμενο, καθώς το παιδί συχνά μαθαίνει να χειραγωγεί τον έναν γονέα εναντίον του άλλου. Ο χρόνος, η ενέργεια και τα οικονομικά της οικογένειας απορροφώνται από τις κρίσεις του παιδιού, οδηγώντας τη σχέση του ζευγαριού στη φθορά.
-Τα αδέλφια ενός παιδιού με αντικοινωνικά στοιχεία συχνά βιώνουν το δικό τους Γολγοθά . Οι γονείς είναι τόσο εστιασμένοι στη διαχείριση του "προβληματικού" παιδιού, που τα άλλα παιδιά μένουν σε δεύτερη μοίρα. Μπορεί τα ίδια τα αδέρφια να γίνονται στόχοι εκφοβισμού μέσα στο ίδιο τους το σπίτι από την παρεκκλίνουσα συμπεριφορά του «δύσκολου» παιδιού . Συχνά γίνονται υποδειγματικά παιδιά για να μην προσθέσουν άλλο βάρος στους γονείς, καταπιέζοντας έτσι τις δικές τους ανάγκες.
-Η οικογένεια συχνά αποσύρεται από την κοινωνικότητα λόγω ντροπής για τη συμπεριφορά του παιδιού και φόβου για τις συνέπειες των πράξεων του παιδιού (π.χ. μπλεξίματα με τον νόμο).
Η έγκαιρη παρέμβαση από ειδικούς ψυχικής υγείας (παιδοψυχιάτρους, ψυχολόγους) είναι κρίσιμη. Δεν πρόκειται για ένα "κακότροπο παιδί", αλλά για μια κατάσταση που απαιτεί εξειδικευμένες θεραπευτικές στρατηγικές και στήριξη όλης της οικογένειας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.