Η στάση του «ίσες αποστάσεις» από έναν γονέα μπορεί να ακούγεται εκ πρώτης όψεως δίκαιη ή δημοκρατική, αλλά στην πραγματικότητα συχνά κρύβει παγίδες που δηλητηριάζουν τις σχέσεις των παιδιών.
Όταν ένας γονέας αρνείται να πάρει θέση, ειδικά όταν υπάρχει σαφής αδικία, μετατρέπεται από «ειρηνοποιό» σε έναν παράγοντα που συντηρεί την τοξικότητα.
Γιατί η ουδετερότητα γίνεται επικίνδυνη
- Εξισώνει τον θύτη με το θύμα
Σε μια διένεξη, σπάνια οι ευθύνες είναι μοιρασμένες ακριβώς στη μέση. Όταν ο γονέας λέει «βρείτε τα μεταξύ σας» ή «φταίτε και οι δύο», ουσιαστικά δικαιώνει εκείνον που ξεκίνησε την παρενόχληση ή την επιθετικότητα. Το παιδί που δέχεται την αδικία νιώθει απροστάτευτο και προδομένο από τον άνθρωπο που οφείλει να είναι το καταφύγιό του.
- Καλλιεργεί τον «Νόμο της Ζούγκλας»
Αν ο πατέρας δεν παρεμβαίνει για να θέσει όρια και ηθικούς κανόνες, τότε επικρατεί ο ισχυρότερος (είτε σωματικά, είτε λεκτικά, είτε λόγω ηλικίας). Τα παιδιά μαθαίνουν ότι η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται από μια ανώτερη αρχή, αλλά επιβάλλεται με τη βία ή τον χειρισμό.
- Δημιουργεί τραύμα
Το παιδί που αδικείται δεν θυμώνει μόνο με το αδελφάκι του· θυμώνει κυρίως με τον γονέα του. Η «ουδετερότητα» εκλαμβάνεται πάντα ως αδιαφορία ή και ακόμη χειρότερα, ως έμμεση υποστήριξηστον επιτιθέμενο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε οριστική ρήξη των δεσμών στην ενήλικη ζωή.
—Αποφυγή Ευθύνης
Συχνά, ο ισαποστακισμός δεν είναι φιλοσοφική στάση, αλλά συναισθηματική αδιαφορία. Ο γονέας μπορεί να μην θέλει να χαλάσει την «ησυχία» του ή να μην αντέχει τη συναισθηματική φόρτιση της κρίσης, επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο που όμως αφήνει το πρόβλημα να διαιωνίζεται.
Η πολιτικές λοιπόν του «Βρείτε τα μόνοι σας» ενισχύουν τον εκφοβισμό (bullying) εντός της οικογένειας. Οι φράσεις «Δεν με νοιάζει ποιος άρχισε» ακυρώνουν της έννοια της αλήθειας και της ηθικής, όπως επίσης η φράση «Είστε και οι δύο απαράδεκτοι» οδηγεί το θύμα στην παθητικότητα κάνοντας το να νιώθει ενοχές επειδή αντέδρασε στην αδικία.
Η υγιής παρέμβαση δεν σημαίνει απαραίτητα «τιμωρία», αλλά αναγνώριση της πραγματικότητας και λήψη ευθυνών και παρεμβάσεων . Ένας γονέας που λέει «καταλαβαίνω ότι αυτό που σου έκανε ο αδερφός σου ήταν άδικο» δίνει στο παιδί το αίσθημα της ασφάλειας, ακόμα κι αν μετά ζητήσει και από τους δύο να συνεργαστούν για μια λύση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.