Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Με ποιον τρόπο τα αντικαταθλιπτικά που λειτουργούν μέσω αναστολής της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης προκαλούν μείωση του κινδύνου εμφάνισης θρομβώσεων;

  Τα αιμοπετάλια περιέχουν πρωτεΐνη επαναπρόσληψης της σεροτονίνης, όπως και τα νευρικά κύτταρα. Η σεροτονίνη απελευθερώνεται από τα αιμοπετάλια όπου υπάρχει αγγειακός τραυματισμός, προάγοντας έτσι τη συγκόλληση των αιμοπεταλίων και εν συνεχεία τη δημιουργία θρόμβου και την πήξη του αίματος. Τα χαμηλά ενδοκυττάρια επίπεδα σεροτονίνης στα αιμοπετάλια (σε περίπτωση δηλαδή αναστολής της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης) συνδέονται 
 με μειωμένη ικανότητα συγκόλλησης των αιμοπεταλίων.  Αυτό λοιπόν μπορεί να είναι είτε πλεονέκτημα εξαιτίας μείωσης του κινδύνου εμφάνισης θρομβώσεων, είτε μειονέκτημα εξαιτίας αύξησης του κινδύνου εμφάνισης αιμορραγιών.


Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Κανόνες προσέγγισης ασθενών με παραλήρημα;

 Δεν αμφισβητούμε ποτέ το παραλήρημά του. ‘’Κατανοώ ότι πιστεύεις τις ιδέες σου, αλλά δε συμμερίζομαι την πίστη σου’’. Η συνομιλία μας θα πρέπει να εστιάζεται στα βιώματα, τα συναισθήματα, τους φόβους και τις ελπίδες. Πρέπει να προσέξουμε να μην εστιάσουμε σε ερωτήσεις που αυξάνουν το άγχος του γιατί ενδεχομένως να αναγκαστεί να υπερασπιστεί τις ιδέες του με βία.

Ποια σημεία μπορεί να σηματοδοτούν επερχόμενη βίαιη συμπεριφορά και πως προσεγγίζουμε τον βίαιο ασθενή;

  Σημεία επικείμενης βίαιης συμπεριφοράς μπορεί να αποτελούν σφιγμένες γροθιές και δόντια, λεκτικές απειλές, παραληρητικές ιδέες δίωξης, ψυχοκινητική διέγερση, επίμονες ακουστικές ψευδαισθήσεις, διαταραχές γνωστικών λειτουργιών από : τοξικομανία, σχιζοφρένεια, μανία, βαριά νοητική υστέρηση. Του αναφέρουμε ότι  ‘Είσαι ελεύθερος να μιλάς και να αισθάνεσαι ό,τι θέλεις χωρίς όμως να προβείς σε βίαιες πράξεις’. Με όριο την ασφάλεια σεβόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο την ανάγκη του ασθενούς για ελεύθερο χώρο. Γενικά προσέχουμε να έχουμε ένα ρόλο υποστηρικτικό.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Αγχολυτικά


Βενζοδιαζεπίνες
Τα φάρμακα της ομάδας αυτής είναι τα συχνότερα  στη θεραπεία του άγχους. Έχουν επίσης ηρεμιστικές, υπνωτικές, αντιεπιληπτικές, και μυοχαλαρωτικές ιδιότητες. Σε χαμηλότερες δόσεις έχουν αγχολυτική δράση, ενώ σε υψηλότερες, κατασταλτικές-υπνωτικές δράσεις. Οι βενζοδιαζεπίνες δρουν στο GABA νευρομεταβιβαστικό σύστημα. Η χρήση των φαρμάκων αυτών περιορίζεται για μικρό χρονικό διάστημα λόγω της εξάρτησης και της ανοχής.  Με τις βενζοδιαζεπίνες ενδέχεται να επέλθει εξάρτηση, κυρίως μετά από μακροχρόνια χρήση εκείνων που είναι υψηλής ισχύος και βραχείας δράσης, όπως η αλπραζολάμη (Xanax) και η λοραζεπάμη (Tavor). Η εξάρτηση εμφανίζεται με σωματικά συμπτώματα απόσυρσης μετά τη διακοπή, δεν είναι η ίδια με τον εθισμό που συνίσταται σε συναισθηματική κυρίως εξάρτηση από την ουσία. Οι βενζοδιαζεπίνες παρουσιάζουν επίσης διασταυρούμενη ανοχή με το αλκοόλ. Φτάνουν τα υψηλότερα επίπεδα πλάσματος σε 1-3 ώρες, αλλά το εύρος μπορεί να ποικίλει περισσότερο. Η ταχύτητα έναρξης της δράσης του φαρμάκου επηρεάζει επίσης την εμπειρία του ασθενή. Μερικοί περιγράφουν την ταχεία έναρξη δράσης σαν πολύ ευχάριστη και νιώθουν ότι η αγωγή είναι θεραπευτική επειδή αισθάνονται τη δράση της γρήγορα. Άλλοι ασθενείς βιώνουν την ταχεία έναρξη δράσης σαν αρνητική, επειδή δυσφορούν στην καταστολή που παράγεται. Πέρα από τη διαφορετική ισχύ, όλες οι βενζοδιαζεπίνες έχουν τα ίδια μέγιστα αποτελέσματα . Η διάρκεια του αποτελέσματος εξαρτάται από την κατανομή και το χρόνο ημισείας ζωής κάθε φαρμάκου. Θα πρέπει επίσης να έχουμε υπόψη ότι αντιδραστικό (rebound) άγχος και τα προβλήματα από απόσυρση μπορεί πιο συχνά να συμβούν με βενζοδιαζεπίνες που έχουν μικρό χρόνο ημιζωής. Εκτός από τη λοραζεπάμη (Tavor) που μεταβολίζονται από τα νεφρά, οι άλλες βενζοδιαζεπίνες μεταβολίζονται από το ήπαρ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για ασθενείς που πάσχουν από νεφρική ή ηπατική νόσο.
Η υπερβολική δόση μόνο με βενζοδιαζεπίνες δεν είναι συνήθως θανατηφόρα. . Η υπερδοσολογία με βενζοδιαζεπίνες μπορεί να αντιμετωπιστεί ιατρικά με τον ανταγωνιστή του υποδοχέα βενζοδιαζεπίνης φλουμαζενίλη (Romazicon). Οι παρενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, εμετό, ζάλη, ανησυχία, κεφαλαλγία, και διαταραχές όρασης.
Αλληλεπιδράσεις φαρμάκων: Τα αντιόξινα μειώνουν την απορρόφηση των βενζοδιαζεπινών. Επειδή στους περισσότερους ασθενείς αναπτύσσεται εξάρτηση μετά από μακροχρόνια θεραπεία με βενζοδιαζεπίνες και πιθανότατα να εμφανιστούν σημεία απόσυρσης κατά τη φάση διακοπής, η αγωγή θα πρέπει να μειωθεί αργά, περίπου κατά 15% κάθε εβδομάδα. Το σύνδρομο απόσυρσης από βενζοδιαζεπίνες περιλαμβάνει άγχος, ανησυχία, εφίδρωση, νευρικότητα, οξυθυμία, κόπωση, φωτοφοβία, τρόμο, αϋπνία, και αδυναμία. Επιληπτοειδείς κρίσεις μπορεί να συμβούν εάν γίνει απότομη διακοπή υψηλών δόσεων.
Βουσπιρόνη

Η βουσπιρόνη (Bespar) δρα στο σεροτονεργικό σύστημα σαν σεροτονεργικός αγωνιστής. Η βουσπιρόνη έχει γίνει αποδεκτή για την αντιμετώπιση της γενικευμένης αγχώδους διαταραχής, αλλά χρησιμοποιείται επίσης συχνά σαν ενισχυτικός παράγοντας άλλων αγωγών, όπως των SSRIs. Η βουσπιρόνη είναι διαθέσιμη σε tabl 5,10, 15, 30 mg. Το κυριότερο μειονέκτημά της είναι η αργή έναρξη της αγχολυτικής δράσης, συνήθως 1 έως 2 εβδομάδες. Το μέγιστο αποτέλεσμα συντελείται σε 4 έως 6 ώρες.Η βουσπιρόνη θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής δυσλειτουργίας και του τριγμού των δοντιών κατά τη νύχτα (βρουξισμός), που προέρχονται από λήψη SSRIs.

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Ποιες διαταραχές συνδέονται με αυτοκτονικότητα;




Ψυχικές διαταραχές διαγιγνώσκονται περίπου στο 90-93% των ανθρώπων που αυτοκτονούν, οπότε σε ένα ποσοστό 10-7% αποτελεί φυσική επιλογή. Συναισθηματικές διαταραχές απαντάμε περίπου στο  65% των ατόμων που εκδηλώνουν αυτοκτονηκότητα ενώ ένα ποσοστό της τάξης του 15 – 25% αφορούν χρήση ουσιών ενώ ένα άλλο 10 – 15% αφορά τη Σχιζοφρένεια (συχνότερα κατά τις πρώτες 3-5 εβδομάδες νοσηλείας αλλά και μετά το εξιτήριο).

Στην Κατάθλιψη περίπου το 25% των ατόμων αποπειρώνται τουλάχιστον μια φορά και  15% των καταθλιπτικών τελικά αυτοκτονούν. Οι μισοί περίπου από όσους αυτοκτόνησαν δεν ελάμβαναν καμία αγωγή, ενώ οι πολλοί ελάμβαναν μικρότερες δόσεις. Όσο πιο σοβαρή είναι  η κατάθλιψη, τόσο πιο σοβαρός είναι και ο κίνδυνος.
Παράγοντες κινδύνου αποτελούν το αίσθημα απελπισίας ,οι ιδέες υποτίμησης του εαυτού του ,οι διαταραχές ύπνου, άγχος και ανησυχία, παραμέληση εαυτού , κοινωνική απομόνωση, κατάχρηση ουσιών, συνοδός σωματική νόσος , ανεργία, πρόσφατο διαζύγιο.

Στη Σχιζοφρένεια το 30% αποπειρώνται τουλάχιστον μια φορά ενώ 11% τελικά τα καταφέρνουν. Από όσους αυτοκτονούν το 40% το είχαν επιχειρήσει ξανά στο παρελθόν.
Το 50% των απόπειρων συμβαίνουν μετά την 1η νοσηλεία. Ιδιαίτερη προσοχή στις  έντονες ψευδαισθήσεις,τα  καταθλιπτικά συμπτώματα ,στα άτομα με  παλαιότερη απόπειρα και  οικογενειακό ιστορικό απόπειρας.

Το 15% των εξαρτημένων από αλκοόλ τελικά αυτοκτονούν όπως επίσης η 
εξάρτηση από άλλες ουσίες εκτός αλκοόλ αυξάνει τον κίνδυνο αυτοκτονικότητας κατα 20 φορές.

Οι διαταραχές προσωπικότητας εμφανίζουν επίσης υψηλή αυτοκτονικότητα με συνηθέστερα την οριακή και αντικοινωνική διαταραχή που λόγω συμπεριφοράς, εκτίθενται σε καταστάσεις που προδιαθέτουν σε ανάπτυξη αυτοκτονικότητας (ψυχοτραυματικά γεγονότα, διαπροσωπικές δυσκολίες, ναρκωτικά)

Οι διαταραχές άγχους συμμετέχουν συχνά στον κίνδυνο αυτοκτονικότητας με ένα ποσοστό περίπου 16% των ατόμων με κοινωνική φοβία τελικά να αποπειρώνται ενώ 
3πλάσιος παραμένει ο κίνδυνος αυτοκτονίας σε άτομα με διαταραχή πανικού.