Σχιζότυπη διαταραχή προσωπικότητας

Σχιζότυπη διαταραχή προσωπικότητας

Τα άτομα με σχιζότυπη, όπως και αυτά με σχιζοειδή προσωπικότητα, είναι κοινωνικά και συναισθηματικά απομονωμένα. Εμφανίζουν πάντα εκκεντρικές σκέψεις και αντιλήψεις. Παρόλο που οι εκκεντρικότητες είναι όμοιες με των ατόμων που έχουν σχιζοφρένεια ή και παρόλο που η σχιζότυπη προσωπικότητα μερικές φορές συναντάται σε άτομα με σχιζοφρένεια πριν νοσήσουν, η πορεία της σχιζότυπης διαταραχλης προσωπικότητας δεν σχετιίζεται με ανάπτυξη  σχιζοφρένειας.  Μπορεί  όμως στην κλινική τους εικόνα να απαντάμε και παρανοϊκές ιδέες. Αφορά περίπου το 3% του γενικού πληθυσμού.

Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει: 

1.ιδέες συσχέτισης                                                                                                                       2. παράδοξες πεποιθήσεις ή μαγική σκέψη (πιστεύουν ότι επηρεάζουν τη συμπεριφορά, μη συμβατές πολιτισμικές ιδέες π.χ. δεισιδαιμονία, πίστη σε μαγεία, τηλεπάθεια, αλλόκοτες φαντασιώσεις ή αλλόκοτες επίμονες ενασχολήσεις

3. ασυνήθιστες αντιληπτικές εμπειρίες συμπεριλαμβανόμενων και συνοδές σωματικές παραισθήσεις                                                                  

4. Υπερεπεξεργασμένος ή στερεότυπος τρόπος σκέψης και λόγος                                        

5. καχυποψία ή παρανοειδή ιδεασμός         

6. αμβλύ συναίσθημα                                                                           

7. εκκεντρική συμπεριφορά ή εμφάνιση

8. έλλειψη στενών ή έμπιστων φίλων εκτός από τους συγγενείς πρώτου βαθμού              

9. υπέρμετρο κοινωνικό άγχος που δεν ελαττώνεται με την οικειότητα και συνδέεται με παράλογους φόβους.

Η ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση ατόμων με Σχιζότυπη Διαταραχή προσωπικότητας δεν διαφέρει σημαντικά από αυτή των ατόμων με Σχιζοειδή.                  

Η Φαρμακοθεραπεία με αντιψυχωσικά 

φάρμακα μπορεί να βοηθήσει.

Ποια είναι η διαφορά σε σχέση με το συναίσθημα ανάμεσα στην κατάθλιψη και τη δυσθυμία?

Στη Δυσθυμία, σε αντίθεση με τη Μείζωνα Κατάθλιψη, το συναίσθημα είναι καλύτερο νωρίς το πρωί, ο ασθενής  ανταποκρίνεται σε χαρούμενα γεγονότα, υπάρχουν διαστήματα φυσιολογικού συναισθήματος ( τα οποία όμως δεν πρέπει να ξεπερνούν σε διάστημα τους 2 μήνες).                                                                                                                             Επίσης απαιτούνται 2 επιπλέον συμπτώματα σύμφωνα με το DSM-IV, έναντι 4 συμπτωμάτων για τη μείζονα κατάθλιψη. Οι δύο διαταραχές εξ ορισμού διαφέρουν ως προς τη διάρκεια, αφού για τη διάγνωση της δυσθυμίας η συμπτωματολογία πρέπει να υφίσταται για 2 τουλάχιστον χρόνια. Τέλος, στη δυσθυμία συχνότερα παρατηρούνται συμπτώματα από το γνωσιακό πεδίο, ενώ στη Μειζωνα Κατάθλιψη από το αυτόνομο νευρικό σύστημα.

Σύνδρομο απόσυρσης (στέρησης) από αλκοόλ

Σύνδρομο απόσυρσης (στέρησης) από αλκοόλ: Η συμτωματολογία του στερητικού από αλκοόλ, σε άτομα που έχουν αναπτύξει ανοχή, κυμαίνεται από ήπια δυσφορία μέχρι τρομώδες παραλήρημα (delirium tremens), απειλητικό για τη ζωή. 

Τα  πρώτα συμπτώματα αρχίζουν τις πρώτες 24 ώρες από διακοπή του αλκοόλ και είναι:                                                                       υπερδιέγερση αυτόνομου νευρικού συστήματος (ταχυκαρδία, υπέρταση, τρόμος, πυρετός, αναπνευστική αλκάλωση),                                         διαταραχές ύπνου (καθυστέρηση επέλευσης, αυξημένος ύπνος REM, λιγότερο βαθύς ύπνος στα στάδια 3 κ 4), γαστρεντερικά ενοχλήματα (ανορεξία, ναυτία, έμετος),                                                                                                                     ψυχολογικά ενοχλήματα (ανησυχία, άγχος, ευερεθιστότητα, μειωμένη συγκέντρωση, διαταραχές μνήμης, επηρεασμένη κρίση, ψευδαισθήσεις) και σπασμοί, χωρίς ιστορικό επιληψίας. 

Το τρομώδες παραλήρημα δεν εμφανίζεται απαραιτήτως ως συνέχεια του συνδρόμου στέρησης από αλκοόλ. Συνήθως αρχίζει 24-72 ώρες μετά από την απόσυρση από αλκοόλ. Χαρακτηρίζεται από ντελίριο και σημαντική υπερδραστηριότητα συμπαθητικού αυτόνομου συστήματος με: σύγχυση, διαταραχές προσοχής και συγκέντρωσης, ταχυκαρδία, πυρετός, οπτικές και ακουστικές ψευδαισθήσεις, παραλήρημα, σοβαρό άγχος και ανησυχία, κυμαινόμενη νοητική κατάσταση και επιθετικότητα.                                                                                                                                                                                                 Η αντιμετώπιση του συνδρόμου στέρησης αντιμετωπίζεται καλύτερα ενδονοσοκομειακά, αφού δεν είναι εύκολα διακριτό ποιος ασθενής θα αναπτύξει τρομώδες παραλήρημα κ ποιος όχι. Η θεραπεία του ντελίριου γίνεται ενδονοσοκομειακά με:                                                                                                                                 - έλεγχο ζωτικών σημείων ανά 6ωρο, - ελάττωση περιβαλλοντικών ερεθισμάτων και συνεχής παρακολούθηση ασθενούς,     - διόρθωση ισοζυγίου ηλεκτρολυτών, - θειαμίνη από το στόμα - Φυλλικό οξύ, Χλωροδιαζεποξείδη ή διαζεπάμη από το στόμα  ή λοραζεπάμης σε γηριατρικούς ασθενείς.                                      Η θνητότητα του συνδρόμου  χωρίς θεραπεία φτάνει το 5-10%, ποσοστό που μειώνεται στο 1/3 με ορθή αντιμετώπιση. 

Τι είναι διαταραχή προσωπικότητας. Ποιες είναι πιο συχνές στους άντρεςκαι ποιεσ στις γυναίκες?

Η διαταραχή προσωπικότητας είναι ψυχική διαταραχή που αφορά στον τρόπο σκέψης, συμπεριφοράς προς άλλους και στον τρόπο που σχετίζεται με τον εαυτό του. Αφορά ένα σταθερό πρότυπο εσωτερικών εμπειριών και συμπεριφορών που αποκλίνουν σημαντικά από το αναμενόμενο πολιτισμικά για το άτομο. Αφορά το πως ερμηνεύει τον εαυτό, τους άλλους,τα γεγονότα τα συναισθήματα, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τη διαχείρηση των παρορμήσεων.                                                                                                       Για να θεωρηθεί διαταραχή προσωπικότητας πρέπει το πρότυπο να είναι μόνιμο, δύσκαμπτο, να εμποδίζει προσαρμογή και λειτουργικότητα.                                                     Παρουσιάζουν συχνά υψηλή συμμετοχή άλλων ψυχιατρικών διαταραχών όπως εξάρτηση από ουσίες, μείζωνα κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, βραχέα ψυχωτικά επεισόδια. Υψηλή συχνότητα αυτοκτονιών και απόπειρων, βίαιων συμπεριφορών, αυτοτραυματισμών.

 Οι συχνότερες στους άντρες αποτελούν η αντικοινωνική, η σχιζοειδής, και η ιδεοψυχαναγκαστική ενώ στις γυναίκες η αποφευκτική, η εξαρτητική και η οριακή ενώ ισομερής κατανέμονται η ναρκισσιστική και η σχιζότυπη.

Ποιο είναι το ποσοστό των ανοιών στις ηλικίες 90-93;

 

Η άνοια επηρεάζει το 0,7% των ατόμων από 60-65 ετών. Έκτοτε, η συχνότητα διπλασιάζεται ανά πενταετία  για να φτάσει το 35% περίπου ή και περισσότερο σε άλλες μελέτες για τους άνω των 90 ετών. Εκεί φαίνεται να υπάρχει ένα πλατώ και να μην αυξάνεται περαιτέρω το ποσοστό.